บทบรรยายไทย โดย Kricha เพิ่มเติมและดัดแปลง จากไฟล์เสียงพากย์ไทย
ของคุณ tumkeng แห่ง 2bbit.com และซับบางส่วนจากหลายท่านที่ Thaisubtitle.com
ตำนานได้กล่าวถึงนักรบในตำนาน
ผู้ซึ่งมีฝีมือกังฟูระดับเทพในตำนาน
เขาท่องไปในยุทธภพ เพื่อหาคู่ต่อสู้ที่คู่ควร
ข้าเห็นว่าเจ้าชอบเคี้ยว
ลองเคี้ยวหมัดของข้า..ดูบ้างสิ
นักรบไม่โต้ตอบ เพราะอาหารเต็มปาก
เขากลืนอาหาร
แล้วพูดว่า
อย่าเปล่งวาจา มาสู้กันเลย
พลังของเขาร้ายกาจมาก จนทำให้คู่ต่อสู้ตาบอด
เพราะรังสีจากวิทยายุทธสุดแจ่มล้ำ
-ตาของข้า! -เขาช่างแจ่มเหลือล้ำ
- แถมหล่อเหลือเกิน - เราจะตอบแทนท่านได้อย่างไร
ข้าไม่คิดเงิน สำหรับความแจ่ม
หรือความหล่อของข้า
แม้คู่ต่อสู้จะมากมายเพียงใด ก็ไม่มีใครเทียบฝีมือระดับเทพของเขาได้
ไม่เคยมีแพนด้าตัวไหนที่น่ากลัว
และน่ารัก
แม้แต่วีรบุรุษแห่งแผ่นดินจีน
ห้าผู้พิทักษ์ ยังต้องก้มหัว นับถืออาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่นี้
เราน่าไปเที่ยวกันนะ
ไปดิ..
แต่เรื่องเที่ยวคงต้องรอไปก่อน
เพราะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับปีศาจร้าย นับหมื่นตัว แห่งหุบเขาปีศาจ
มีเพียงสิ่งเดียวที่สำคัญ และสิ่งนั้นคือ?
ลุกขึ้น
เดี๋ยวไปทำงานสายหรอก
โป...ตื่นได้แล้ว ลูก
- โป ทำอะไรอยู่บนนั้นน่ะ
เปล่าครับ
วานร, ตั๊กแตน, กระเรียน,
อสรพิษ,พยัคฆ์สาว..โฮกกกกก!
โป เร็วเข้า สายแล้วนะลูก
มาแล้วครับ
ขอโทษ เตี่ย
คำขอโทษ ทำบะหมี่ไม่ได้
แล้วทำอะไรอยู่บนนั้น เสียงโครมคราม
เอ่อ เปล่าครับ แค่ฝันบ้า ๆ เองครับ
เรื่องอะไร ลื้อฝันเรื่องอะไรรึ?
ข้าฝัน..เอ่อ
ข้าฝันถึงเรื่อง เอ่อ...
บะหมี่
บะหมี่ ? ลื้อฝันถึงบะหมี่จริง ๆ หรือ ?
ครับ จะมีเรื่องอะไรซะอีกล่ะครับ เตี่ย
อุ้ย! ระวังหน่อย ซุปนั่น มัน..คมนะ!
โอ๊ว..วันนี้วันเฮง! ลูกข้า ในที่สุดก็ฝันถึงบะหมี่
ลื้อไม่รู้หรอกว่า เตี่ยรอคอยเวลานี้มานานแค่ไหน?
มันเป็นลางดี โป
เอ่อ..ลางอะไรหรือครับ เตี่ย?
ก็ลื้อน่ะ เกือบจะพร้อมที่จะรับ การถ่ายทอดสูตรลับของ
ซุปสูตรลับ
และเมื่อนั้นแหละ ก็จะเป็นไปตามลิขิตฟ้า ที่จะสืบทอดร้านบะหมี่ต่อไป
เหมือนที่เตี่ยรับช่วงต่อจากกง
ซึ่งรับช่วงจากเล่ากง
ซึ่งได้จากการเล่นไพ่นกกระจอกชนะเพื่อน
เตี่ยครับ มันก็แค่ความฝันน่ะ
ไม่ มันเป็นฝันดี
เราคือตระกูลบะหมี่วูเซียง น้ำซุปอยู่ในสายเลือดพวกเรา
แต่เตี่ย.. เตี่ยไม่เคยคิดจะทำอย่างอื่นบ้างเหรอ?
อย่างอื่น ที่มันไม่ใช่บะหมี่น่ะ
อันที่จริง สมัยยังเป็นเด็ก บ้า ๆ บอ ๆ เตี่ยเคยคิดที่จะหนีออกจากบ้าน
เพื่อไปเรียนการทำ เต้าหู้
แล้วทำไม ไม่ทำล่ะ
เพราะว่ามันเป็นความฝันโง่ ๆ
ลองนึกภาพ เตี่ยทำเต้าหู้ สิ
ฮ่า ฮ่า ฮ่า...เต้าหู้?
เราต่างมีที่ของเราในโลกนี้
ที่ของเตี่ยคือที่นี่ และของลื้อคือ..
ข้ารู้ ที่นี่
ไม่ใช่ ไปส่งโต๊ะ 5 โต๊ะ 7 โต๊ะ 12
บริการด้วยรอยยิ้มนะ
ทำได้ดี ศิษย์ของข้า
ถ้าเจตนาจะให้ข้าผิดหวัง
พยัคฆ์ ต้องดุร้าย
วานร ต้องเร็วอีก
กะเรียนสูงกว่านี้ อสรพิษ ต้องแนบเนียน
- ตั๊กแตน .. - อาจารย์ ฉีฟู่
อะไร?
อาจารย์อูเกวย ให้มาตามท่าน
อาจารย์อูเกวย ท่านเชิญข้ามา มีเรื่องอะไรหรือ?
การที่ข้าอยากเจอเพื่อนเก่าของข้า ต้องมีอะไรด้วยหรือ ?
งั้น ไม่มีอะไรใช่มั้ย ?
เปล่า ข้าไม่ได้พูดอย่างนั้น
ท่านจะพูดว่า? ...
ข้ามีนิมิต
ไต้หลุง จะกลับมา
เป็นไปไม่ได้ เขาอยู่ในคุก
ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้
เซ็ง!
บินไปที่คุกชอกำ แล้วบอกให้เพิ่มผู้คุมอีกสองเท่า
เพิ่มอาวุธสองเท่า เพิ่มทุกอย่างเป็นสองเท่า
อย่าให้ไต้หลุง หลุดออกมาได้
รับทราบ ท่านอาจารย์ฉีฟู่
ชีวิตคนเรานั้น ไม่อาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมได้พ้น
เราต้องทำอะไรสักอย่าง อย่าให้เขาบุกเข้ามาในหุบเขา
และแก้แค้นเราได้ เขาจะ..เขาจะ..
จิตใจของเจ้าเหมือนน้ำ
ถ้าขุ่นมัว ก็ยากที่จะมองเห็น
แต่ถ้าเจ้าปล่อยให้มันสงบ คำตอบ ก็จะชัดเจน
คัมภีร์มังกร
ถึงเวลาแล้ว
แต่ใครล่ะ ที่จะคู่ควรกับการไว้ใจ ให้รู้ความลับแห่งพลังไร้ขีดจำกัด
เพื่อจะเป็นนักรบมังกร
ข้าไม่รู้
ขอทางหน่อยครับ โทษ ๆ
- ระวังหน่อย โป - ขอโทษที
อุ๊บส์..ขอโทษ สักพันครั้ง
อะไรอ่ะ?
อาจารย์อูเกวย จะเลือกนักรบมังกร วันนี้!
ทุกคน ทุกคนไป ไปที่วังหยก
1 ใน 5 ผู้พิทักษ์ จะได้รับคัมภีร์มังกร
เรารอเวลานี้มาเป็นพันปีแล้ว เอาชามไปเลย
นี่เป็นวันสำคัญที่สุด
ในประวัติศาสตร์กังฟู ไม่ต้องรอแล้ว..ไปกันเลย..
โป ลื้อจะไปไหน ?
จะไป.. วังหยกครับ
แต่ ลื้อลืมรถเข็นบะหมี่ของลื้อ
คนทั้งหุบเขาจะไปที่นั่น คนเยอะ บะหมี่ต้องขายดีแน่
ขายบะหมี่ ?
- เอ่อ ..เตี่ย คือข้าคิดว่า ...บางที - ว่า?
- ข้ากำลังคิดว่า..บางทีข้า - อะ ฮ้า?
น่าจะเอาซาละเปาใส้ถั่วไปขายด้วย มันใกล้จะเสียพอดี
อย่างนั้นสิ ลูกเตี่ย
เตี่ยบอกแล้ว ว่าฝันนั้นเป็นลางดี
แหะ แหะ.. ผมก็ดีใจที่ได้ฝัน
สนุกจังเลย เหมือนกันเลย
อีกนิด ก็จะถึงแล้ว
ไม่ !
โอ้ว ไม่นะ
- โทษทีนะ โป - เราจะซื้อของมาฝากนะ
ไม่ ข้าจะขึ้นไปเอาให้เจ้าต่างหาก
มันเป็นวันที่ต้องจารึก
- ใช่ไหม อาจารย์อูเกวย - ใช่
วันที่ข้ากลัวว่า ข้าจะไม่ได้อยู่เห็น
ศิษย์ของเจ้า พร้อมรึยัง?
พร้อมแล้ว อาจารย์อูเกวย
ฟังนะ สหายข้า
ใครก็ตามที่ข้าเลือก ไม่เพียงแต่นำความสงบมาสู่หุบเขา
แต่จะนำมาสู่ใจเจ้าด้วย
เริ่มต้นการแข่งขัน ณ บัดนี้
เย้!
ไม่ ๆๆ ..เดี๋ยวๆๆ รอด้วยๆ
เปิดประตู
ให้ข้าเข้าไป..
พลเมืองแห่งหุบเขาสันติ
ข้าภูมิใจ ที่จะนำเสนอ พยัคฆ์สาว, อสรพิษ
กระเรียน วานร ตั๊กแตน
ห้าผู้พิทักษ์
พวกห้าผู้พิทักษ์ อ๊าก...โอ๊ย...อู๊ย
นักรบ เตรียมตัว
เดี๋ยว! อย่าเพิ่ง!
ว้าว..ประทัดเป็นพันๆ ตับเลย
โว้ว ดูนั่นสิ
เฮ้..ออกไปนะ
โอ๊ย!
และ คนสุดท้าย .. อาจารย์พยัคฆ์สาว
เชื่อเถอะท่านทั้งหลาย ท่านยังไม่ได้เห็นอะไรเลย
ข้ารู้!
อาจารย์พยัคฆ์สาวเผชิญหุ่นอาวุธเหล็ก และคมดาบมรณะของมัน
สัมผัสของข้าว่า นักรบมังกร อยู่ในหมู่พวกเรา
พลเมืองแห่งหุบเขาสันติ
อาจารย์อูเกวย กำลังจะทำการเลือกนักรบมังกร
ไม่ เดี๋ยวก่อน
ใช่แล้ว!
โป!
ลื้อคิดจะทำอะไรน่ะ
คิดว่า ข้าทำอะไรล่ะ
หยุด..หยุด!
ข้าจะไปดูนักรบมังกร
เตี่ยไม่เข้าใจ ในเมื่อลื้อฝันถึงบะหมี่แล้ว
ข้าโกหก ข้าไม่ได้ฝันถึงบะหมี่
ข้ารักกังฟู ..
ไม่เอาน่า ลูก กลับไปขายบะหมี่เหอะ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ?
ที่นี่มัน..
ท่านชี้อะไรอ่ะ..
โอ้..โอเค.. ขอโทษ
ข้าเพียงอยากเห็นว่าใครคือนักรบมังกรน่ะ
น่าสนใจจริง ๆ
ท่านอาจารย์ ท่านชี้ที่ข้าใช่ไหม
- เขา - ใครนะ?
- เจ้าไง - ข้า ?
จักรวาล นำนักรบมังกรมาให้เรา
- อะไรนะ ? - อะไรนะ ?
อะไรนะ ?
หยุด เดี๋ยว ใครบอกให้พวกเจ้า
ท่านอาจารย์ เดี๋ยวก่อน
เจ้าหมีแพนด้าอ้วน ๆ นั่น ไม่มีทางเป็นคำตอบของปัญหาหรอก
ท่านกำลังจะชี้พยัคฆ์สาว แล้วเจ้านั่นตกลงมาขวาง
มันเป็นเรื่องบังเอิญ
เรื่องบังเอิญ.. ไม่มีจริง
ยกโทษให้เราด้วย อาจารย์ เราทำให้ท่านผิดหวัง
ไม่ .. ถ้าพรุ่งนี้เช้าเจ้าแพนด้ายังไม่ไปล่ะก็
ข้าถึงจะทำให้พวกเจ้าผิดหวัง
เดี๋ยว ๆ ๆ
ข้านำข่าวสารมา จากอาจารย์ฉีฟู่
อะไรนะ เพิ่มเวรยามอีกสองเท่า กวดขันเป็นพิเศษ ?
คุกของเจ้าอาจไม่แน่นหนาพอรึ?
เจ้าข้องใจในความปลอดภัยของคุกข้ารึ ?
ไม่..ไม่แม้แต่นิดเดียว แต่อาจารย์ฉีฟู่ต่างหาก ให้ข้ามาส่งข่าวสาร
ข้าจะให้เจ้าไปบอก อาจารย์ฉีฟู่ของเจ้าว่า
การหนีจากคุกชอกำ เป็นเรื่องไปไม่ได้
น่าประทับใจใช่มั๊ย ?
ใช่ น่าประทับใจมาก
เข้าทางเดียว ออกทางเดียว
ผู้คุมหนึ่งพัน กับนักโทษหนึ่งคน
ใช่.. แต่ว่า นักโทษนั้น คือ ไต้หลุง
หย่อนเราลงไป
โอ้ ไม่..
นั่นไง ไต้หลุง
ข้าขอ รอตรงนี้แหละ
ไม่มีอะไรต้องกลัว ปลอดภัยแน่นอน
ฐานทั้งคู่ เตรียมพร้อม
คนเก่งได้ยินไหม ท่านอาจารย์อูเกวย ตัดสินใจมอบคัมภีร์มังกร
ให้กับใครบางคน ที่ไม่ใช่เจ้า
นั่นเจ้าจะทำอะไร อย่าไปยั่วมันให้โกรธสิ
มันจะทำอะไรได้ ข้าล่ามมันไว้อย่างแน่นหนาสุด ๆ แล้ว
โอ้ ข้าเหยียบหางเจ้าเหมียวตัวน้อยเหรอ
พอแล้ว ข้าจะไปบอกอาจารย์ ฉีฟู่ ว่า ไม่มีอะไรต้องห่วง
เขาไม่ต้องห่วงหรอก
ข้าจะบอกอาจารย์ว่าอย่างนั้น
เราจะไปกันได้รึยัง?
เดี๋ยวก่อน
มีการเข้าใจผิดกันนิดหน่อย..เอ่อ
ดูเหมือน ทุกคนคิดว่าข้า ..
โอ้โห.. หอศักดิ์สิทธิ์ของนักรบ
เดี๋ยว
ดูนี่สิ
ชุดเกราะของอาจารย์ แรดบิน
พร้อมรอยจากการต่อสู้ของแท้
ดาบของนักรบ
เขาว่ามันคมยิ่งนัก แค่มองยังถูกบาดได้
สามง่ามแห่งโชคชะตาที่มองไม่เห็น
ว้าว! ข้าเคยเห็นแต่ภาพเขียน ของภาพเขียนนี้
โอ้โฮ
โกศของนักรบเสียงกระซิบในตำนาน
ว่ากันว่าบรรจุวิญญาณของ กองทัพเทนชูไว้ทั้งหมด
-หวัดดีฮะ -เจ้าเที่ยวชมทั่วแล้วรึยัง ?
ขอโทษ ข้าน่าจะชมท่านก่อน
ความอดทนของข้ามีจำกัด
ข้าหมายถึง เอ่อ..คือว่า ข้าไม่คิดว่าท่านจะไปไหน
- หันกลับมาสิ - ได้เลย
เฮ้ สบายดีหรือ? พวกท่านอยู่ได้ไง ห้าร้อยกว่า ..
อาจารย์ ฉีฟู่!
มีใครทำมันแตกน่ะ เดี๋ยวข้าจะซ่อมให้นะ
ท่านมีกาวบ้างมั้ย?
อ้า..อู้ว.. ข้ามีเศษ..
เจ้าเป็นนักรบมังกรในตำนานรึ ?
- เอ่อ.. คงงั้นมั้ง? - ผิด
เจ้าไม่ใช่นักรบมังกร เจ้าไม่มีทางเป็นนักรบมังกร
จนกว่าเจ้าจะได้เรียนรู้ ความลับของคัมภีร์มังกร
แล้ว..ต้องทำไงอ่ะ ท่านมีบันได หรือแท่นกระโดดมั๊ย?
คิดว่ามันง่ายอย่างนั้นรึ
คิดว่าข้าจะหยิบยื่นความลับ แห่งพลังไร้ขีดจำกัดให้เจ้างั้น รึ
เปล่า ๆ.. ข้า
คน ๆ นั้นต้องขึ้นถึงขั้นสูงสุดของกังฟูก่อน
ซึ่งเห็นชัด ๆ ว่ามันเป็นไปไม่ได้ สำหรับคนอย่างเจ้า
อย่างข้างั้นเหรอ ?
ใช่ ดูเจ้าสิ ก้นก็ใหญ่ ..แขนก็หย่อน
ตรงที่หย่อนน่ะ มันก็รู้เจ็บนะ
- แล้วก็พุงนี่อีกล่ะ - เฮ้ย..
ไม่ใส่ใจสุขภาพของตัวเองเลย
เดี๋ยวสิท่าน พูดอย่างนั้นมันไม่ยุติธรรม
อย่าเข้ามาใกล้ ข้าเหม็นปากเจ้า
ฟังนะ อูเกวย บอกว่าข้าเป็น...
พลังดัชนี วูชี.. อย่าใช้ดัชนี วูชี
อ้อ เจ้ารู้จักดัชนี นี้ด้วยเรอะ
คิดค้นโดยอาจารย์วูชี สมัยราชวงศ์ที่สาม
งั้นคงรู้สินะว่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าข้าดีดนิ้วก้อย
ไม่ ไม่นะ
รู้มั้ยว่าส่วนไหนยากที่สุด ?
ส่วนที่ยากที่สุด คือเก็บชิ้นส่วนที่เหลือไง..
รู้แล้ว ๆ ใจเย็น ๆ นะ
งั้นฟังให้ดีๆ นะ เจ้าแพนด้า
อูเกวยอาจจะเลือกเจ้า แต่ เมื่อข้าเสร็จธุระกับเจ้าแล้ว
ข้าสัญญา เจ้าจะต้องเสียใจที่ถูกเลือก
ชัดเจนมั๊ย ?
ชัดเจน แจ่มแจ๋วเลย!
ดีมาก ข้าอยากเริ่มเต็มแก่แล้ว
มาเริ่มกันเลย
เดี๋ยว ๆ
ตอนนี้เลยรึ
ใช่ ตอนนี้เลย
เว้นแต่ เจ้าจะรู้ว่า อูเกวยคิดผิด และเจ้าไม่ใช่นักรบมังกร
เอ่อ.. ก็ได้ แต่ข้าไม่รู้ว่าข้าจะทำได้ทุกท่าหรือเปล่า
ถ้าไม่ลอง ก็ไม่รู้ ใช่มั้ย?
ใช่ แต่น่าจะหาอะไร ให้เหมาะกับขั้นของข้า
แล้วมันขั้นไหนล่ะ
คือ แบบว่า ..ข้าไม่ใช่อาจารย์ เอ่อ..น่าจะเริ่มที่ขั้นศูนย์
ไอ้ที่เจ้าเรียกว่า ขั้นศูนย์น่ะ มันไม่มีหรอก
เฮ้..บางที ข้าอาจจะเริ่มจากนั่นได้
นั่นหรือ? เราใช้สำหรับฝึกเด็กๆ และเอาไว้กันประตูปิดในหน้าร้อน
แต่ถ้าเจ้ายืนยัน
โอ้ ห้าผู้พิทักษ์ พวกท่านตัวใหญ่กว่าตุ๊กตาของท่านเยอะเลย
ยกเว้น ตั๊กแตน ตัวเกือบเท่ากัน
เอาเลย แพนด้า มีอะไรแสดงออกมาเลย
เอ่อ..พวกเขาจะดู หรือจะให้ข้ารอ จนกว่าพวกเขากลับไปทำงาน
ลงมือ
โอเค ..แบบว่าข้าเพิ่งกินมา เอ่อ... กำลังย่อยอยู่เลย
กังฟูของข้าอาจจะยังไม่ดีเท่า... อีกสักพักนึง
ลงมือสิ
เจ้ามีอะไร !!!
เจ้าไม่มีอะไรหรอก เพราะมันอยู่ที่ข้านี่
เจ้ารังแกเพื่อนข้าเหรอ เตรียมตัวรับหมัดพายุเถอะ
เจอท่าบาทาพิศดาร เจ้าจะทำยังไงกับท่าบาทาพิศดาร
มาเลย งงล่ะสิ งงล่ะสิ
ไม่เคยเห็นมวยหมี แน่
เจ้าเคยแต่เจอเพลงมวยตั๊กแตน
หรือเพลงมวยวานร
หรือจะให้ข้าใช้เพลงมวยอสรพิษ
ลงมือสักทีสิ!
ก็ได้ ..ก็ได้
ลองอีกทีซิ แรงขึ้นอีกหน่อย
เป็นไง ? โอ๊ย..
โอ้ย..เจ็บนะ
มันง่ายกว่าที่ข้าคิดซะอีก
ชักมึนนิดหน่อย.. อ๊าว..โอ๊ว..อ๊าว..
หมีน้อยของข้า
ฝีมือข้าเป็นไง ?
ตอนนี้ มีแล้ว ขั้นศูนย์!
- พูดไม่ออกเลย - ข้าไม่ปฏิเสธ
ข้าไม่เข้าใจว่าอาจารย์อูเกวยคิดอะไร
เจ้าเด็กนั่น จะถูกฆ่าตายเปล่า ๆ
เขาช่างทรงพลัง
นักรบมังกร
ตกลงมาจากฟ้า พร้อมกับลูกไฟ
- เวลาเขาเดิน พื้นดินสะเทือนเลย - ฮ่า ๆ ๆ
ใคร ๆ ก็คิดว่า อาจารย์อูเกวย น่าจะเลือกผู้ที่เป็นกังฟูสักหน่อย
ใช่ อย่างน้อยก็ แตะปลายเท้าตัวเอง
หรือไม่ก็มองเห็นนิ้วเท้าตัวเองได้
หวัดดี ยังตื่นอยู่เหรอ?
ไม่แล้วล่ะ
ข้าแค่..เอ่อ เหนื่อยสินะ
ฝึกกังฟูนี่หนักมากมั๊ย ปวดกล้ามแขนมั๊ยล่ะ
มันเป็นวันที่เหนื่อย และน่าผิดหวัง
ข้าว่า ข้าน่าจะเข้านอนได้แล้วนะ
- ใช่ ๆ ๆ - ขอบใจ
ข้าชื่นชอบพวกท่านมาก ตอนสู้กันที่แม่น้ำวิปโยค
เป็นรองถึงหนึ่งต่อพัน แต่ท่านก็ไม่ถอย
โอ้ว ขอโทษนะ
ฟังนะ นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า
ข้ารู้ ข้ารู้ ท่านพูดถูก
คือ ข้าไม่มี.. ตลอดชีวิตข้า..ได้แต่ฝัน
ไม่ ไม่ ข้าพูดหมายถึง ที่นี่ ห้องนี้
นี่มันห้องข้า เขตของกระเรียน
อ้อ ใช่แล้ว.ใช่แล้ว
ท่านอยากนอน ข้าทำให้ท่านไม่ได้นอน
พรุ่งนี้ยังมีงานใหญ่รออยู่..
เอาล่ะ ท่านสุดยอดเลย คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าอยากบอก
ว่าอะไรนะ ?
ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย
อ่อ เอาล่ะ ฝันดีนะ
รู้สึกแปลกๆ
อาจารย์พยัคฆ์สาว ข้าไม่ได้ตั้งใจจะปลุก ..แค่
ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า
อ๋อ แน่นอน นี่ห้องของท่าน
หมายถึง เจ้าไม่คู่ควรกับวังหยก
เจ้าทำให้กังฟูเสื่อมเสีย และ.. ถ้าเจ้าเคารพพวกเรา และสิ่งที่เราทำ
ไปซะ ก่อนที่ฟ้าจะสาง
ชื่นชมท่านมากเลย
เจ้าพบต้นท้อศักด์สิทธิ์ ปัญญาแห่งสวรรค์แล้ว
ต้นนี้เหรอ ? ข้านึกว่าต้นท้อธรรมดา
เข้าใจล่ะ เจ้าชอบกิน เวลาอารมณ์เสีย
อารมณ์เสียเหรอ ? ข้าไม่ได้อารมณ์เสีย อะไรทำให้ท่านคิดว่าข้าอารมณ์เสีย?
เจ้าอารมณ์เสียเรื่องอะไร ?
เฮ้อ..วันนี้ข้าคงทำได้ห่วยกว่าใคร ในประวัติศาสตร์ของกังฟู
ในประวัติศาสตร์ของจีน
ประวัติศาสตร์ความห่วย
อาจจะใช่
ท่านน่าจะได้เห็น ห้าผู้พิทักษ์ พวกเค้าเกลียดข้าสุด ๆ
สุด ๆ
ฉีฟู่ จะทำให้ข้าเป็นนักรบมังกรได้ยังไง ?
ข้าไม่ใช่ห้าผู้พิทักษ์
ไม่มีกรงเล็บ ไม่มีปีก ไม่มีพิษ
แม้แต่ตั๊กแตนยังมี ไอ้นี่...เท้า
บางที ข้าน่าจะเลิก แล้วกลับไปขายบะหมี่ดีกว่า
เลิก ไม่เลิก
บะหมี่ ไม่บะหมี่
เจ้ากลัวมากไปกับสิ่งที่เคยเป็น และที่จะเป็น
มีคำกล่าวว่า เมื่อวานนี้ คือ อดีต (History)
พรุ่งนี้ คือปริศนา (Mystery)
แต่วันนี้ คือสิ่งที่เรามี (gift)
ดังนั้น เขาถึงเรียกปัจจุบันว่าของขวัญ (Present)
- ไม่ - เกิดอะไรขึ้นน่ะ ?
ประจำสถานีรบ! ไป! ไป!ไป!
ยิง ธนู
ยิง
ไต้หลุงหลุดแล้ว ต้องไปบอกฉีฟู่
เจ้าจะไปไหนไม่ได้ ไอ้นั่นก็เหมือนกัน
- ปล่อยฉัน - ดึงขึ้นมา!
เดี๋ยว! เอากลับไป!
มันมาแล้ว
มันไปได้ไม่ไกลหรอก
พลธนู!
ตายแน่ คราวนี้ต้องตายแน่ ๆ
ฮ่า ๆ ๆ ยังไม่ตายหรอก เอาเลย!
- หนีได้ยังอ่ะ? - ได้!
ข้าดีใจที่ฉีฟู่ส่งเจ้ามา
ข้าเริ่มจะคิดว่า ข้าถูกลืมซะแล้ว
บินกลับไปบอกพวกเขาว่า นักรบมังกรตัวจริง กำลังจะกลับบ้าน
อรุณสวัสดิ์ อาจารย์
แพนด้า
ตื่นได้แล้ว
เขาล้มเลิกแล้ว
อาจารย์คะ เราจะทำยังไงกันดี? ในเมื่อแพนด้าไปแล้ว
แล้วใครจะเป็นนักรบมังกร ?
สิ่งที่เราจะทำได้คือ กลับไปฝึกต่อเหมือนเดิม
และหวังว่า นักรบมังกรจะปรากฎตัวทันเวลา
เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่ ?
อรุณสวัสดิ์ อาจารย์
ข้าอยากจะมาอุ่นเครื่องสักหน่อย
ติดล่ะสิ
ติดเหรอ?
เปล่า! อะไรติด?
เอ่อ.. ข้าติดแล้ว
ช่วยเขา
จนได้!
นับถึงสามนะ หนึ่ง..สอง
- ขอบใจ - ไม่ต้องพูดถึง
- ข้าซาบซึ้งจริง ๆ - ไม่ต้อง
เจ้าคิดว่า ฝึกการฉีกขาได้ภายในคืนเดียว ยังงั้นเหรอ?
มันต้องใช้เวลาเป็นปี ๆ กว่าจะพัฒนาความยืดหยุ่น
และต้องใช้เวลามากกว่านั้น เพื่อเอาไปใช้ในการต่อสู้
วางลง! ของที่ระลึกอย่างเดียว คือ หมัดเปื้อนเลือดและกระดูกที่หัก
ยอดไปเลย!
มาเริ่มกันเลย
เจ้าพร้อมหรือยัง?
ข้าพร้อมตั้งแต่เกิด..
โอ้ โทษที ข้าคิดว่า เจ้าบอกว่าพร้อมแล้ว
อย่างนี้แหละแจ่มเลย ขออีกทีเถอะ
ข้าออมมือ ให้เจ้ามาพอแล้ว แพนด้า
แต่คู่ต่อสู้คนต่อไป คือข้า
เข้ามาเลย
ก้าวเข้ามา
การที่จะเอาชนะที่แท้จริง เจ้าจะต้องหาจุดอ่อนของศัตรู
เพื่อใช้ทรมานมัน
ใช้ความแข็งแกร่งของมัน ต้านพลังมันเอง
จนกว่ามันจะล้ม หรือยอมแพ้
นักรบที่แท้จริงจะไม่ยอมแพ้ ไม่ต้องห่วง อาจารย์ ข้าไม่มีวันยอมแพ้
ถ้าเขาฉลาดพอ เขาจะไม่กลับขึ้นบันไดมาอีก
แต่เขาจะกลับมา
เขาจะไม่ยอมหยุดเลย ใช่มั้ย?
ที่แน่ ๆ เขาจะไม่หยุดกระเด้ง บอกได้เลย
ไหนท่านบอกว่า ฝังเข็มแล้ว จะทำให้ข้ารู้สึก..ดีขึ้น
เชื่อข้าเถอะ เดี๋ยวดีเอง แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายในการจุดประสาทภายใต้..
ไขมัน
ขน.. ข้ากำลังจะพูดว่าขน
อ๋อ แหงล่ะ
ข้าเป็นใครถึงจะตัดสินนักรบ จากขนาดของเขา
หมายถึง ดูข้าสิ
อยู่ทางนี้
บางที เจ้าน่าจะดูนี่ อีกทีนะ
โอ้...โอเค
โอ๊ยย!.. พอที! พอที!
ข้ารู้ว่าอาจารย์ฉีฟู่ พยายามสร้างแรงบันดาลใจให้ข้า
แต่ถ้าข้าคิดมากล่ะก็ ข้าคงคิดว่า เขาอยากจะกำจัดข้ามากกว่า
ข้ารู้ว่าบางที เขาดูเหมือนไร้น้ำใจ แต่เขาไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอหรอก
ตามที่ตำนานบอก เมื่อสมัยก่อนนั้น อาจารย์ฉีฟู่ ท่านเคยมีรอยยิ้ม
จริงเหรอ?
จริง
แต่นั่นเป็นก่อนที่...
ก่อนอะไรหรือ ?
ก่อนไต้หลุง
อ่า..ที่จริงเราถูกกำชับ ไม่ให้พูดถึงเรื่องนั้น
แต่ถ้าเขาจะอยู่ที่นี่ล่ะก็ เขาต้องรู้
พวกท่าน ทุกท่าน ข้ารู้เรื่องไต้หลุง
เขาเคยเป็นศิษย์ เป็นคนแรกที่เรียนจบ คัมภีร์กังฟูเป็นพันม้วน
แล้วก็กลายเป็นคนชั่ว แล้วตอนนี้อยู่ในคุก
เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ศิษย์
ฉีฟู่เจอเขา ตอนยังเป็นทารก
แล้วก็เลี้ยงดูเขา เหมือนกับลูกชาย
แล้วเมื่อเขาฉายแววด้านกังฟู
ฉีฟู่ได้ฝึกเขา
เชื่อมั่นในตัวเขา และบอกเขาว่า ชะตาจะพาไปพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่
แต่มันไม่เคยพอ สำหรับไต้หลุง
เขาต้องการคัมภีร์มังกร
แต่อูเกวย มองเห็นรังสีอำมหิต ในใจเขา จึงปฏิเสธ
ด้วยความแค้น ไต้หลุง ออกอาละวาดทั่วหุบเขา
เขาพยายามใช้กำลังแย่งคัมภีร์
ฉีฟู่ ต้องทำลายสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา
แต่เขาจะทำได้ยังไง?
ฉีฟู่รักไต้หลุงเหมือนเขาไม่เคย รักใครมาก่อน
หรือตั้งแต่นั้นมา
ตอนนี้ เขามีโอกาสที่จะทำให้มันถูกต้อง ด้วยการฝึกนักรบมังกรตัวจริง
แต่ก็มาติดแหง็ก อยู่กับเจ้า
แพนด้า ตัวอ้วน ใหญ่ ที่ทำเหมือน เป็นเรื่องตลก
โอ๊ะ! พอกันที!
เดี๋ยว! ข้าผิดเอง ! ข้าเผลอฝังเข็มโดนเส้นประสาทที่ใบหน้าเขา
และอาจทำหัวใจเขาหยุดเต้น
สงบภายใน
สงบ .. สงบ ภายใน
ใครมาทำเสียงพั่บ ๆ อะไรนั่น เงียบๆ หน่อย
-สะ... - แกว๊กก..!
โอ้..เซ็ง, มาพอดีเลย
ข้าคงได้รับข่าวดีนะ
อ้า....
อาจารย์ ๆ
ข้ามี ...
มีข่าวร้ายมาบอก
ฉีฟู่..
ข่าวก็คือข่าว ไม่มีดี หรือร้าย
อาจารย์ นิมิตของท่าน ถูกต้อง
ไต้หลุง แหกคุกออกมาแล้ว เขากำลังมาที่นี่
นั่นเป็นข่าวร้าย
ถ้าเจ้าไม่เชื่อว่า นักรบมังกร จะหยุดเขาได้
เจ้าแพนด้านั่นรึ ?
อาจารย์ เจ้าแพนด้านั้น ไม่ใช่นักรบมังกร
เขาไม่ควรมาอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ มันเป็นเรื่องบังเอิญ
เรื่องบังเอิญ ไม่มีจริง
ข้ารู้ ท่านเคยบอกแล้ว
สองครั้ง
และนั่น ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
สามครั้งแล้ว
สหายข้า แพนด้าไม่มีทาง บรรลุเป้าหมาย เจ้าก็เช่นกัน
จนกว่าจะลืมภาพลวง แห่งการควบคุมได้
ภาพลวงเหรอ ?
ใช่ ดูต้นไม้ต้นนี้สิ ฉีฟู่
ข้าไม่อาจทำให้มันออกดอก ได้อย่างที่ต้องการ
หรือออกผลก่อนเวลาของมัน
แต่มีหลายอย่างที่เราควบคุมได้
ข้ากำหนดให้ลูกของมันหล่นได้
และข้าก็กำหนด
จุดที่จะปลูกมันได้
นั่นไม่ใช่ภาพลวง อาจารย์
จริงอยู่ แต่ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร เมล็ดนั้นย่อมโตขึ้นเป็นต้นท้อ
เจ้าอาจอยากให้เป็นแอปเปิ้ล หรือ ส้ม
แต่เจ้าจะได้ต้นท้อ
แต่ลูกท้อเอาชนะไต้หลุง ไม่ได้
มันอาจทำได้ ถ้าเจ้า เต็มใจจะนำทางให้มัน เลี้ยงดูมัน
และ เชื่อมั่นในมัน
แต่จะทำยังไงล่ะ ทำยังไง?
อาจารย์ ท่านต้องช่วยข้า
ไม่ เจ้าต้องเชื่อมั่น
สัญญากับข้า ฉีฟู่
สัญญาว่า เจ้าจะเชื่อมั่น
ข้าจะ..
จะพยายาม
ดี
เวลาของข้า มาถึงแล้ว
เจ้าต้องเดินทางต่อไป โดยไม่มีข้า
...ท่านจะทำอะไร? เดี๋ยวก่อน
อาจารย์
อย่าทิ้งข้าไป
เจ้าต้องเชื่อมั่น
อาจารย์
- ข้ายังไม่กลัว..หรอก - ฟังน่าสนุก
เขาอาจเป็นหมาป่า ..เจ้าอาจจะเป็นโจร ที่น่ากลัวที่สุด ในมณฑลไห่เก๊ก
แต่เจ้า ขี้เหนียวติ๊บ มั่ก ๆ
จริงเหรอ ? แล้วเจ้า รอดชีวิตออกมาได้ยังไง
อันที่จริงข้าไม่ได้พูดอะไรออกไปหรอก แต่ข้าคิด..ในใจน่ะ
ถ้าเขาอ่านใจข้าได้ เค้าคงจะถามว่า 'อะไรนะ'
ได้แล้ว หวังว่าคงชอบนะ
อร่อยจริง ๆ นะเนี่ย
ไม่หรอก ท่านยังไม่ได้ชิมซุปสูตรลับของเตี่ยข้า
ข้ายังไม่รู้สูตรลับ การปรุงซุปของเตี่ยข้าเลย
พูดเรื่องอะไร? นี่ก็อร่อยแล้ว
เจ้าทำอาหารได้อร่อยจริงๆ
ปากข้าน่าจะใหญ่กว่านี้
พยัคฆ์สาว เจ้าน่าจะลองชิมดู
ตำนานว่า นักรบมังกร อยู่ได้เป็นเดือน ๆ แค่กินน้ำค้างจากใบแป๊ะก้วยเพียงใบเดียว
และพลังจากจักรวาล
ข้าว่า ร่างกายของข้า คงไม่รู้เรื่องนักรบมังกรแน่เลย
ข้าต้องการมากกว่าน้ำค้าง และน้ำจากจักรวาล
อะไรรึ?
เปล่า อาจารย์ฉีฟู่
เจ้าไม่มีทางเป็นนักรบมังกรได้ นอกจากลดน้ำหนักลง 500 ปอนด์
แปรงฟันด้วย
เจ้าทำเสียงอะไร? หัวเราะรึ? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน
ฝึกหนักขึ้น
บางทีสักวันนึง เจ้าอาจจะมีหูเหมือนข้า
ฮ่า ๆ ๆ ..ขำกลิ้งเลย
หูไง ? เจ้าว่าไม่ขำเหรอ
ข้าว่าออกจะฮา
ฉีฟู่..
ก็ฉีฟู่น่ะสิ เจ้าคิดว่า ข้าล้อใคร
อาจารย์ฉีฟู่
เจ้าคิดว่าตลกรึ? ไต้หลุงแหกคุกมาแล้ว เจ้ายังเล่นเป็นเด็ก ๆ กันอีก
อะไรนะ
เขาจะมาเอาคัมภีร์มังกร แล้วเจ้า เป็นคนเดียวที่จะหยุดเขาได้
ฮ่า ๆ ๆ ข้านึกว่า ท่านไม่มีอารมณ์ขันนะเนี่ย
ข้าจะ..อ่า ..หยุดเขา
อะไร? นี่ท่านพูดจริงเหรอ ? ข้าต้อง..เอ่อ..อ่า..
อาจารย์อูเกวย จะหยุดเขาเอง..
ท่านเคยทำมาก่อน และจะทำอีก
อูเกวย หยุดเขาไม่ได้ ไม่ได้อีกแล้ว
ความหวังเดียวของเรา คือนักรบมังกร
- แพนด้านี่นะ ? - ใช่ แพนด้า
อาจารย์ได้โปรดให้เราหยุดไต้หลุง นี่เป็นสิ่งที่ท่านฝึกพวกเรามา
ไม่..ชะตาไม่ได้ลิขิตให้พวกเจ้าชนะไต้หลุง
มันเป็นหน้าที่เขา
มันไปไหนแล้วล่ะ
เจ้าจะหนีไปไม่ได้ นักรบที่แท้จริง ต้องไม่ยอมแพ้
คอยดูละกัน
โธ่ ไม่เอาน่า.. ข้าจะชนะไต้หลุงได้ไง แค่จะลงบันได ยังเอาชนะท่านไม่ได้เลย
เจ้าจะชนะเขา เพราะเจ้าคือ นักรบมังกร
ท่านไม่เชื่อหรอก ท่านไม่เคยเชื่อ ตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว
แถมยังจะกำจัดข้าอีก
ใช่ ข้าเคย
แต่ตอนนี้ ข้าขอให้เจ้า เชื่อมั่นในอาจารย์เจ้า
เหมือนที่ข้าเชื่อมั่นในอาจารย์ของข้า
ท่านไม่ใช่อาจารย์ข้า และข้าก็ไม่ใช่นักรบมังกร
แล้วทำไมเจ้าไม่ถอนตัวไป เจ้ารู้ข้าพยายามกำจัดเจ้า
แต่เจ้าก็ยังอยู่ต่อ
ใช่ ข้าอยู่
เพราะทุกครั้งที่ท่านเอาหินขว้างหัวข้า หรือบอกว่าข้าเหม็น...มันเจ็บ
แต่มันไม่เจ็บกว่าการที่ เป็นตัวข้าเองในทุก ๆ วันที่ผ่านมา
ข้ายังอยู่ เพราะคิดว่า ถ้าจะมีใครสักคน เปลี่ยนข้าได้
ทำให้ข้า ไม่ใช่ข้า ก็คือท่าน
อาจารย์กังฟูที่เก่งที่สุดในเมืองจีน
แต่ข้าเปลี่ยนเจ้าได้
ข้าต้องทำให้เจ้า เป็นนักรบมังกร ให้ได้ ข้าจะทำ
ไม่เอาน่า .. ไต้หลุงกำลังบุกมาที่นี่แล้ว
ถึงเขาจะใช้เวลาอีกร้อยปี กว่าจะมาถึงนี่
ท่านจะเปลี่ยนข้า ให้เป็นนักรบมังกรได้ยังไง ?
ยังไง ?
- ยังไง? - ข้าไม่รู้
ข้าไม่รู้เลย
ข้าก็คิดอย่างนั้น
นี่คือสิ่งที่ท่านฝึกข้ามา
พยัคฆ์สาว
อย่าพยายามห้ามข้า
- เราไม่ได้มาห้ามเจ้า - อะไรนะ ?
แต่เราจะไปกับเจ้า
อะไรเหรอ?
ข้ากินเวลาอารมณ์เสีย เข้าใจมั๊ย
ไม่จำเป็นต้องอธิบายหรอก ข้านึกว่าเป็นเจ้าวานร
เขาซ่อนคุกกี้ไว้ที่ชั้นบนสุด
อย่าไปบอกวานรนะ
ดูเจ้าสิ
ช่าย ข้ารู้ ข้าน่ารังเกียจ
เปล่า ๆ ข้าหมายถึง เจ้าขึ้นไปบนนั้นได้ยังไง ?
ข้าไม่รู้
ข้าไม่รู้ ข้าแค่ขึ้นมาเอาคุ๊กกี้
เจ้าขึ้นไปได้ยังไงตั้ง 10 ฟุต แถมแยกขาได้สมบูรณ์แบบด้วย
ไม่.. เนี่ยเหรอ ?
มันก็แค่.. เรื่องบังเอิญ
เรื่องบังเอิญ ไม่มีจริง .. มากับข้า
ข้ารู้ ท่านพยายามทำเป็นเรื่องลับ ๆ แบบกังฟู
แต่อย่างน้อยบอกข้าได้มั๊ยว่า เรากำลังจะไปไหนกัน
ท่านพาข้ามาที่นี่ เพื่ออาบน้ำเหรอ ?
แพนด้า เราไม่ล้างรักแร้ ในสระน้ำตาศักด์สิทธิ์หรอก
หา... สระน้ำตา...
นี่เป็นที่อูเกวย ค้นพบสัจธรรม การสอดประสาน และสมาธิ
นี่คือต้นกำเนิด ของกังฟู
เจ้าอยากจะเรียนกังฟูมั๊ย?
-เรียน - งั้นข้าคืออาจารย์ของเจ้า
โอเค
อย่าร้อง
โอเค
เวลาที่เจ้าตั้งใจฝึกกังฟู เวลาที่รวบรวมสมาธิ
เจ้าห่วยแตก!
อาจเป็นความผิดของข้า
ที่ข้าฝึกเจ้าอย่างห้าผู้พิทักษ์ไม่ได้
ข้ารู้แล้วว่าจะต้องฝึกเจ้า โดย..ใช้ไอ้นี่
เยี่ยม ข้ากำลังหิวเลย
ดี หลังจากฝึกเสร็จจะได้กิน
เริ่มกันเลย
เชิญเจ้าก่อน แพนด้า
ง่ายอย่างงี้เลยเหรอ ?
ไม่ต้องบริหารหน้าท้อง?
ไม่ต้องเดิน 10 ไมล์ก่อนเหรอ ?
ข้ารับปากจะฝึกเจ้า และเจ้าก็ได้ฝึกแล้ว
เจ้ากิน..ได้แล้ว
กินซะ!
ข้าบอกกินได้แล้ว กินซะสิ!
เจ้ากิน..ได้แล้ว
กินได้หรือ ?
ได้มั้ยล่ะ?
ข้ายังไม่หิว
ท่านอาจารย์
ตัดเชือกเลย!
ไหนล่ะ นักรบมังกร
เจ้ารู้ได้ยังไง ว่าไม่ใช่คนที่เจ้ามองอยู่
คิดว่าข้าโง่งั้นเหรอ ? เจ้าไม่ใช่นักรบมังกร
ไม่ใช่พวกเจ้า ทั้งห้า
ได้ข่าวว่า มันตกลงมาจากท้องฟ้าเป็นลูกไฟ
แต่ว่า ไม่เหมือนนักรบที่โลกเคยเห็นมาก่อน
โป?
นั่นชื่อของมันเหรอ ?
โป
ในที่สุด คู่ต่อสู้ที่คู่ควร
การต่อสู้ของเราจะเป็นตำนาน
ส่งมา เจ้าไปช่วยเธอ
เจ้าวานร
กระโดด
เจ้าตั๊กแตน
เดี๋ยวนี้
ฉีฟู่สอนพวกเจ้ามาดี
แต่เขาไม่ได้สอนทุกอย่างให้เจ้า
เจ้าทำได้ดี แพนด้า
ทำดีเหรอ ? ทำดีเหรอ?
มันแจ่มมากต่างหาก
วีรบุรุษที่แท้จริงต้องมีความถ่อมตน
แต่ใช่ ..เจ้าทำได้... แจ่มมาก
หา..พวกท่าน พวกท่าน !!
พวกเขาตายแล้ว? โอ้ ไม่..พวกเขายังหายใจ
พวกเขาหลับเหรอ? ไม่ ยังลืมตาอยู่
เราต้านเขาไม่ไหว พวกเราถูกสกัดจุด
พลังของเขาแข็งแกร่งขึ้น
ไต้หลุงเหรอ? แข็งแกร่งขึ้น ?
รวดเร็วมากเลย
โทษที โป
ข้าคิดว่า ข้าจะหยุดเขาได้
เขาอาจจะปลิดชีพเจ้าได้
แล้วทำไมเขาไม่ทำ
เมื่อพวกเจ้ากลับมาที่นี่ จะทำให้ข้ากับโปกลัว แต่มันจะไม่ได้ผล
มันอาจได้ผล เอ่อ..นิดหน่อย
ข้ากลัวมากเลย!
เจ้าเอาชนะเขาได้ แพนด้า
ล้อเล่นหรือเปล่า? พวกเขาทำไม่ได้
ขนาดห้าอาจารย์ ยังทำไม่ได้
แล้วข้าเพียงคนเดียว
แต่เจ้ามีสิ่งหนึ่ง ที่คนอื่นไม่มี
ท่านเชื่อ หรือว่า ข้าพร้อมแล้ว
เจ้าพร้อมแล้ว.. โป
และนี่คือ คัมภีร์มังกร
มันเป็นของเจ้า
เดี๋ยวนะ... ถ้าข้าอ่าน จะเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีใครรู้ แต่ตำนานบอกว่า เจ้าจะได้ยินแม้ผีเสื้อขยับปีก
จริงเหรอ ..สุดเจ๋ง
และมองเห็นแม้จะอยู่ในก้นถ้ำ เจ้าจะรู้สึกถึงจักรวาลที่โคจรรอบตัวเจ้า
ว้าว..ข้าจะชกกำแพงทะลุมั๊ย
- ข้าจะตีลังกาหลังสี่ตลบได้มั้ย? - สมาธิ
- ข้าจะหายตัว.. - สมาธิ
- ใช่ ใช่
อ่านซะ โป แล้วไปตามที่ฟ้าลิขิต
- อ่านซะ แล้วจงเป็นนักรบมังกร - โว้ววว...
มันเปิดไม่ได้เนี่ย
ขอบคุณ
สงสัยมันคงจะหลวมพอดี
เอาล่ะ อ่านล่ะนะ
- มันว่างเปล่า? - อะไรนะ?
ไม่... ข้าถูกห้ามไม่ให้ดู
ว่างเปล่า
ข้าไม่..? ข้าไม่เข้าใจ
เอาล่ะ
สรุป อูเกวย ก็เป็นแค่เต่าแก่ บ้า ๆ บอ ๆ
ไม่ .. อูเกวย ฉลาดกว่าพวกเราทั้งหมด
ไม่เอาน่า
ยอมรับเหอะว่า เขาเลือกข้าโดยบังเอิญ
แน่นอน ข้าไม่ใช่นักรบมังกร
ไม่มีใครเชื่อข้าหรอก ?
แล้วใครจะหยุดยั้ง ไต้หลุง ?
เขาจะทำลาย ทุกสิ่งทุกอย่าง และทุกคน
ไม่
อพยพทุกคนออกจากหุบเขา
พวกเจ้าต้องปกป้องชาวบ้าน จากการอาละวาดของไต้หลุง
แล้วท่านล่ะ อาจารย์ ?
- ข้าจะสู้กับเขา - อะไรนะ ?
ข้ารั้งเขาไว้ได้นานพอ ที่จะให้ทุกคนหนีได้
แต่ว่าฉีฟู่ เขาจะฆ่าท่าน
ถ้างั้นข้าจะได้ชดใช้ความผิด ในที่สุด
ฟังข้านะ พวกเจ้าทั้งหมด
ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะเดินทางต่อไป โดยไม่มีข้า
ข้าภูมิใจ ที่ได้เป็นอาจารย์พวกเจ้า
เราต้องย้ายพวกเขาไปอย่างปลอดภัย
มาเด็กน้อย ไปหาแม่เจ้ากัน
อสรพิษ ไปทางทิศใต้
ตั๊กแตน ไปทางเหนือ
กระเรียน ส่องไฟนำ
ดูสิ นั่นนักรบมังกร
เฮ้ เตี่ยครับ
โป
ดีใจที่ลื้อกลับมา
ดีใจที่ได้กลับมา
ไปกันเถอะ โป
ร้านต่อไปที่เราจะเปิด ถึงเวลาต้องยอมรับว่า
บะหมี่ในอนาคต ผักต้องหั่นเป็นลูกเต๋า
ไม่ใช่หั่นตรงกลางอีกแล้ว
และเตี่ยกำลังคิดว่า คราวนี้ เราอาจมีครัวให้ลื้อยืนตรง ๆ ได้สบาย
ลื้อชอบมั๊ย ?
โป .. เตี่ยเสียใจด้วย ที่มันไม่เป็นอย่างที่ลื้อคิด
ฟ้าคงไม่ได้ลิขิต
โป ลืมทุกอย่างไปซะ อนาคตของลื้อ ยังรออยู่
พวกเราคือ ตระกูลบะหมี่
น้ำซุปอยู่ในสายเลือดพวกเรา
ไม่รู้สิ เตี่ย
บอกตามตรง
บางครั้ง ข้าก็ไม่อยากเชื่อว่า ข้าเป็นลูกเตี่ยจริง ๆ
โป .. เตี่ยคิดว่า ถึงเวลาที่เตี่ย ควรจะบอกเรื่องที่ควรจะบอกลื้อ
มาตั้งนานแล้ว
บอกเลย
สูตรลับของการทำน้ำซุปสูตรลับของเตี่ยไง
อ๋อ....
ฟังนะ สูตรลับของเตี่ยคือ
ไม่มีอะไร
หา!
ลื้อได้ยินถูกแล้ว ไม่มีอะไร
ไม่มีสูตรลับอะไรหรอก
เดี๋ยว ๆ .. เป็นแค่น้ำซุป บะหมี่ ธรรมดาๆ รึ ?
เตี่ยไม่ได้ใส่ซอสพิเศษอะไรเลยหรือ?
ไม่จำเป็น ในการปรุงสิ่งพิเศษ ขอเพียงลื้อต้องเชื่อว่า มันพิเศษ
ไม่มีสูตรลับอะไรเลย
ข้ากลับบ้านแล้ว อาจารย์
นี่ไม่ใช่บ้านของเจ้า และข้าก็ไม่ใช่อาจารย์เจ้า
ใช่สิ มีศิษย์โปรดคนใหม่แล้วนี่
อยู่ไหนแล้วล่ะ ... เจ้าโป ?
ข้าทำมันตกใจหรือ ?
นี่เป็นศึกระหว่างเจ้า กับ ข้า
ถ้างั้น มันคงจะเป็นแบบนี้
มันต้องเป็นแบบนี้
ข้าต้องติดคุก 20 ปี เพราะความอ่อนแอของเจ้า
การเชื่อฟังอาจารย์ ไม่ใช่ความอ่อนแอ
เจ้ารู้ว่าข้าคือนักรบมังกร
เจ้ารู้มาตลอด
แต่พออูเกวยบอกว่าไม่ใช่ เจ้าทำอะไร?
เจ้าทำอะไร
เปล่าเลย
ฟ้าไม่ได้ลิขิตให้เจ้าเป็นนักรบมังกร ไม่ใช่ความผิดของข้า
ไม่ผิดงั้นเหรอ ? ใครกันล่ะที่ทำให้ข้าฝัน
ใครให้ข้าฝึกจนมือข้าร้าว
ใครปฏิเสธโชคชะตาของข้า
ข้าไม่ได้มีหน้าที่ตัดสินเจ้า
ตอนนี้ใช่แล้ว
เอาคัมภีร์มาให้ข้า
ให้ข้าตายดีกว่า
ทุกอย่างที่ข้าทำ ก็เพื่อให้เจ้าภูมิใจในตัวข้า
บอกสิว่า เจ้าภูมิใจแค่ไหน? ฉีฟู่
บอกข้ามา
บอกมา!
ข้าภูมิใจเจ้ามาโดยตลอด
ข้าภูมิใจในตัวเจ้าตั้งแต่แรก
และมันทำให้ข้าหลงผิด
รักมากจนมองไม่เห็นว่า เจ้ากำลังจะเป็นอะไร
ข้าทำให้เจ้ากลายเป็นอะไร
ข้า..ข้าขอโทษ
ข้าไม่ต้องการคำขอโทษ
ข้าต้องการคัมภีร์ของข้า
อะไร?
มันอยู่ไหน?
บัดนี้ นักรบมังกร นำคัมภีร์ ข้ามเมืองจีนไปครึ่งทางแล้ว
เจ้าไม่มีวันได้เห็นคัมภีร์หรอก ไต้หลุง
ไม่มีวัน.. ไม่มีวัน
เฮ้ย!
..บันไดน่ะ
เจ้าเป็นใคร ?
สหาย .. ข้าคือ นักรบมังกร
เจ้ารึ ?
เขาเนี่ยนะ ? เขาเป็นแพนด้า?
เจ้าเป็นแพนด้า เจ้าจะทำอะไร? เจ้าอ้วน ..นั่งทับข้ารึ ?
อย่ายั่วให้อยากนะ .. นี่.. ข้าจะใช้ไอ้นี่
อยากได้ใช่มั๊ย? เข้ามาสิ
ในที่สุด
คัมภีร์นั่น ของข้า
คัมภีร์ทำให้มันมีพลัง
ในที่สุด .. ใช่แล้ว
พลังของคัมภีร์มังกร ก็เป็นของข้า
ไม่มีอะไร?
ไม่เป็นไร ตอนแรก ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
อะไรนะ?
ไม่มีสูตรลับอะไรหรอก
มีแต่ตัวเจ้า
พอแล้ว ฉี่จะแตกแล้ว
ไม่เอ๊า ..ไม่เอา ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ..
เจ้า..เอาชนะข้าไม่ได้หรอก
เจ้า..เจ้าเป็นแค่
แพนด้า อ้วน ใหญ่
ข้าไม่ใช่เป็นแค่ แพนด้า อ้วน ใหญ่
แต่..ข้าคือ แพนด้า อ้วน ผู้ยิ่งใหญ่
ดัชนี วูชี ?
เจ้ารู้จักด้วยเหรอ ?
เจ้าขู่ข้า เจ้าขู่ข้า
ฉีฟู่ ไม่ได้สอนเจ้าหรอก
เปล่า ข้าคิดออกได้เอง
นักรบมังกร
นั่นลูกอั๊ว..นักรบมังกรผู้ยิ่งใหญ่ และน่ารัก..เป็นลูกของอั๊ว
ขอบคุณครับ เตี่ย
เป็นไง..พวกท่าน
อาจารย์
อาจารย์เหรอ?
อาจารย์ ฉีฟู่!
อาจารย์!!
ฉีฟู่.. ฉีฟู่ เป็นอะไรไหม?
โป? เจ้ายังไม่ตาย?
หรือ..เราตายแล้วทั้งคู่
ไม่..อาจารย์ ข้ายังไม่ตาย
ข้าเอาชนะไต้หลุงได้
เจ้าทำได้เหรอ?
ว้าว!
เหมือนที่อูเกวย ทำนายไว้
เจ้าคือนักรบมังกร
เจ้านำความสงบมาสู่หุบเขา
และ..มาสู่ข้า ขอบใจ..
ขอบใจ...โป ขอบใจ...ขอบใจ
ไม่ อาจารย์ ไม่..ไม่..ไม่
อย่าตาย ฉีฟู่! อย่านะ
ข้ายังไม่ตาย..เจ้าโง่
เอ๊ย..นักรบมังกร
ข้าแค่ได้อยู่อย่างสงบ ในที่สุด
งั้น..ข้าต้องหยุดพูดมั๊ย?
ถ้าทำได้
ไปหาอะไรกินกันมั้ย?
เอาสิ!
สวัสดี